Interview met Natalie Conforti

Op veertienjarige leeftijd werd ik voor het eerst geconfronteerd met kanker: de diagnose was non-Hodgkin lymfoom, die werd behandeld met hoge dosissen bestraling aan de borst, alsook chemotherapie.

Op vijfentwintig jarige leeftijd kwam de diagnse hoofd- en nekkanker, zgn. parotis tumor. Weer volgden zware behandelingen.

Captura de pantalla 2015-10-13 a la(s) 12.10.51Slechts drie jaar na de behandeling van de parotis tumor, en veertien jaar na de behandeling van Non-Hodgkin lymfoon, kreeg ik opnieuw het verdict te horen “je hebt kanker”. Ditmaal was het borstkanker: een secundaire borstkanker, veroorzaakt door de zware bestralingen waarmee ik tijdens mijn eerste kankerdiagnose behandeld was.

Bij het tweejaarlijkse mammogram, dat reeds sinds mijn achttiende werd voorgeschreven omwille van mijn verhoogde risico, kwamen enkele verdachte indicatoren naar voren. Na verschillende testen werd de diagnose gesteld van:

Oestrogeen-receptor positieve, progesterone-receptor positieve, HER2-negatieve invasief ductaal carcinoma in de rechter borst en ductaal carcinoma in situ in de linker borst.

De behandelings- en reconstructieopties waren zeer gelimiteerd: niet alleen had de vroegere bestraling de borstkanker rechtstreeks veroorzaakt, maar bovendien had ik de maximale bestralingsgrens die je normaal in de loop van het hele leven kan ontvangen, overschreden. Hierdoor was het niet mogelijk een lumpectomie te ondergaan voor deze kanker, die zich nog in een vroeg stadium bevond (stadium IIA). Ook reconstructie was onmogelijk: immers de bestraalde huid en spierweefsel konden niet langer voldoende rekken om een reconstructive mogelijk te maken, zelfs zoveel jaren na die eerste bestralingen.

Het is dank zij de steun van verschillende lotgenoten, die – net als ik – lid waren van de ‘jonge volwassenen met kanker-steungroep’, dat ik goede keuzes heb kunnen maken tijdens het moeilijke beslissingsproces voor de juiste behandeling. Het was voor mij een immense steun te kunnen praten met andere leden van de steungroep, die meestal ook borstkankeroverlevers waren.

Ik was vastbesloten gehoord te worden door de zorgverstrekkers, en niet zomaar als een marionette behandeld te worden. Ik maakte hen duidelijk dat de behandelingskeuze door mij bepaald diende te worden. Het was alleszins niet eenvoudig om een juiste behandeling te kiezen: toch ben ik erin geslaagd voor de derde maal in minder dan dertig jaar de kankerdiagnose aan te kunnen. Dit ging zeker niet zonder kleerscheuren. Toch ben ik trots op mijn medische navigatiemogelijkheden. Ik onderging een enkelvoudige mastectomie en een lumpectomie gevolgd door vijf jaren lang hormontherapie. Ik draag nu dagelijks een borsprothese en onderga regelmatig controles om het ductale carcinoom in situ op het overgebleven borstweefsel op te volgen. Acht jaar later en op zesendertigjarige leeftijd, word ik nog elke dag geconfronteerd met mijn borskankerervaringen.

Kanker kan je niet zomaar behandelen en het daarna van je afzetten. Kanker beinvloedt een patient en zijn omgeving voor de rest van het leven.

Het is een verwoestende ziekte. Ik kan niet genoeg beklemtonen hoe groot het belang is contact te hebben met een gemeenschap van lotgenoten om elkaar steun en begrip te tonen, geven en ontvangen.

Ik voel mij vereerd om deel uit te kunnen maken van zo’n gemeenschap.

Natalie Conforti – Natalieconforti.com

Log in of maak een account aan om je levensstijl te verbeteren en in contact te komen met lotgenoten; https://www.esperity.com/nl
DELEN